نقطهء دوم در ذكر شعرايى كه مؤلف ايشان را ديده ، فامّا ملازمت ننموده [ است ] . [ « 86 » ] [ هجرى بخارايى ] [ سدهء دهم هجرى / شانزدهم ميلادى ] هجرى بخارى ، سيادت دارد و به « مير هجرى » مشهور است . در لباس سپاهيگرى ظاهر مىشود . طبع خوب و سخنان مرغوب دارد و از شعراى خوشگوى است . روزى احوال او را ، از حضرت مخدومى حسن خواجه نثارى پرسيدم ، بسيار نيك ياد كردند . مير مشار اليه گويا به مير درودگر ، درى فرموده و بسيار دويده ، چون درمانده و به هيچ باب نتوانسته گرفتن ، اين بيت را به معذرت گفته : بيت : « هجرى » در اين ديار گذشت از هزار در * از وعده‌هاى حضرت مير درودگر اشعار زيبا دارد و اين غزل لطيف ، نتيجهء طبع سليم اوست : غزل : على الصّباح كه هركس به فكر كارى بود * نشسته ديدهء مجنون ، به رهگذارى بود ز كوى دوست رسيدى صبا به ديدهء من * خوش آمدى كه مرا چشم‌انتظارى بود ز بس‌كه سينه به ناخن بريده‌ام گم شد * نشان نعل سمندش كه يادگارى بود

--> ( 86 ) . هجرى بخارايى از شاعران تاجيك سدهء دهم هجرى كه از فنون شعر كاملا آگاه بوده و در غزل‌سرايى استادى و مهارت تمام داشته است : تاريخ نظم و نثر در ايران ، 1 / 565 ؛ تخلصنامهء جاويدان ، 2 / 1709 .